من یک دخترم اما ...

هیچوقت نتونستم حسی داشته باشم ...
به یک دنیای صورتی...
به لواشک و پاستیل و گوجه سبز ...
به کفش های پاشنه بلند و دامن کوتاه...
به سرزمینی پر از لاک های رنگارنگ ...
رژهای قرمز و صورتی و ...ریمل و ...
به ناخن های بلند و زیبا ...
به دستبند و گوشواره و گردنبند ...
به لباس های عروسکی ...
به دورهمی ها ...
هنوز هم ابروهایم

دست نخورده باقی مانده باریک و پیوندی...
دخترم اما هیچوقت نفهمیدم دختر بابایی بودن یعنی چی؟
هیچوقت نفهمیدم خواهر و برادر داشتن چه حسی داره!!!
هیچوقت یاد نگرفتم معشوقه ی خوبی باشم چون معشوقه های خوب مدام ناخن هایشان را سوهان میکشند و با لاکهای رنگی تزئینشان می کنند اما من ناخنهای یکی درمیان کوتاه و بلندم را هرگز سوهان نمیکشم حتی وقتی یکیشان میشکند اضافه هایش را میگیرم و منتظر مینشینم تا بلند شود... خیلی مسخره است اگر بلد نباشی جوری خط چشم بکشی که به صورتت بیاید یا جوری ریمل بزنی که مژه هایت بهم بچسبد و حوصله نداشته باشی جدایشان کنی... یا اینکه اسم عطرهای مارک و برندهای مختلف را بلد نباشی ... اصلأ خوب یا بد چه فرقی میکند ، خاصیت آدمها همین است ، بعضی ها بلد هستند معشوقه باشند بعضی ها نه !! اما نابلد ها ، هم خصوصیات مخصوص خودشان را دارند ، ذوق کودکانه و بیخیالی ، خنده های از ته دل و گریه های سریع...سورپرایزهای کوچک و بدون دلیل ، گاهی هم پرخاشگری های از سر دلتنگی و غم .نابلد ها رفتارهای عجیبی دارند !
من معشوقه ی خوبی نیستم اما یک نفر
من را با تمام نابلدی هایم
خیلی دوست دارد ... خیلی
من دخترم ولی از دخترانگیها هیچ نفهمیدم ...

می نویسم برای سالها بعد...