می نویسم برای سالها بعد

در این بیست و چندسال لحظه ای نبوده کهxa0 به مرگ فکر نکرده باشم اینکه کی ، کجا ، در چه سنی ، ... اینکه امشب که چشمهایم را میبندم دیگر هرگز فردا نشود اینکه نکند هرگز عروس نشوم مادر نشوم مادربزرگ نشوم و زود بمیرم ... فکر اینکه نکند قبل از آنکه زندگی کنم زود تمام شود و .... تمام فکرم همینها بود تا آنکه برای اولین بار در این بیست و چندسال به بهشت زهرا رفتم ... از آن xa0روز تا به الان فقط به این فکر بودم که بعد مرگم چه کسی می آید سر قبرم ؟ چه کسی گریه میکند برایم ؟ نه دوستی – نه خواهری – نه برادری - ....

سنگ باش ... سفت و سخت ...محکمِ محکم وقتی که دلت شکست وقتی که دلت گرفت همون وقتایی که یه عالمه بغض داشتی محکم باش و صبور ، همون موقعی که هیچ راهی نداری برای ادامه زندگی توی همچین لحظه هایی اگه مثل من نازکش نداشتی هیچوقت گریه نکن ... گریه نکن و سنگ باش چون کسی نیست که محکم بغلت کنه اشکتو پاک کنه پیشونیتو ببوسه و در گوشت بگه : غصه نخوریا من همیشه کنارتم مواظبتم دوستت دارم...