بعد از مرگم ...

در این بیست و چندسال لحظه ای نبوده که به مرگ فکر نکرده باشم

اینکه کی ، کجا ، در چه سنی ، ...

اینکه امشب که چشمهایم را میبندم دیگر هرگز فردا نشود

اینکه نکند هرگز عروس نشوم مادر نشوم مادربزرگ نشوم و زود بمیرم ...

فکر اینکه نکند قبل از آنکه زندگی کنم زود تمام شود

و ....

تمام فکرم همینها بود تا آنکه برای اولین بار در این بیست و چندسال به بهشت زهرا رفتم ...

از آن روز تا به الان فقط به این فکر بودم که بعد مرگم

چه کسی می آید سر قبرم ؟ چه کسی گریه میکند برایم ؟

نه دوستی – نه خواهری – نه برادری - ...

میدانی ... بعضی ها حتی بعد از مرگ هم کسی را ندارند

می نویسم برای سالها بعد...